L

Za biuletynem Woli i Bemowa “Nasza Nadzieja” Nr 5 z 1997.05.14.:

PROGRAM POLITYCZNEGO ZWYCIĘSTWA
(aspekty teoretyczne, dla wszystkich)

        Wstęp
        Praktyka uczy, że tzw. programy polityczne partii nigdy nie są wykonywane. Służą jedynie retoryce wyborczej, aktualnej tylko w dniu wyborów. Jeżeli mylimy się, sprostowania dokonamy chętnie i natychmiast.
        Dotychczas nie spotkaliśmy próby stworzenia teorii działań zbiorowych w sytuacji, gdy danej zbiorowości coś bardzo doskwiera. Może co najwyżej jakieś dogmaty, np. "musimy wygrać wybory, ponieważ krzewi się przestępstwo". Lecz cóż mogą zmienić wybory, skoro dotychczasowe prawo też nie zezwalało na przestępstwo?

        W niniejszym tekście chcemy zaprezentować wyniki dyskusji Komisji Programowej naszego Ogniwa jako pewien materiał wprowadzający, ale chętnie usłyszymy także głosy innych, nawet innych opcji politycznych, jako wkład do teorii.
        Oto nasze wnioski:

        Program
        Skuteczny program walki politycznej powinien dotyczyć tylko przedsięwzięć strategicznych (odnoszących się do więcej niż połowy potencjału państwa) i uzyskać dostatecznie duże poparcie Narodu (koniecznie powyżej 50%). Program powinien składać się z następujących przedsięwzięć sztabowych i działań zbiorowych:
        1. Diagnostyka stanu państwa i jego ustroju, czyli rozkładu własności.
        2. Plan działania:
            a) w stanie demokracji,
            b) w stanie kryzysu.
        3. Określenie czasu wykonania programu oraz niezbędnych sił i środków.
        4. Podjęcie środków zabezpieczających wykonanie programu.
        5. Określenie sposobu postępowania z wybranymi przedstawicielami, jeżeli nie wykonali programu politycznego.

        Ad. 1. Jeżeli rozkład własności w państwie będzie bliski rozkładowi naturalnemu, tzn. z warstwą średnią (por. artykuł teoretyczny "Prawo własności - warunki równowagi społecznej" w "Naszej Nadziei" nr 2), to będzie to demokracja; jeżeli zaś występuje duża polaryzacja własności, to będzie to kryzys.

        Ad. 2 a). W demokracji należy pozostawić system parlamentarny, który ustroju nie jest w stanie poprawić, chociaż może wiele popsuć. Należy wtedy jednak koniecznie zapewnić sposób natychmiastowego usuwania posła za sprzeniewierzenie się wyborcom, gdyż w przeciwnym razie sejm zamieni się w stado "świętych krów".

        Ad. 2 b). W stanie kryzysu:
        1) należy stworzyć 1-punktowy program walki politycznej, określający narzędzie działania mające w danej chwili największy wpływ na zmianę rozkładu własności w kierunku utworzenia warstwy średniej, bo tylko ten parametr jest dostępny dla reform.
        2) w jednym czasie może być wykonywane tylko jedno działanie, a następne dopiero po zakończeniu pierwszego, z zachowaniem tych samych zasad.
        Jednopunktowość programu wynika z techniki walki, która wymaga, aby uniemożliwić podział społeczeństwa na więcej jak 2 grupy: tylko tych "ZA" i tych "PRZECIW", bez jakiejkolwiek możliwości "chowania głowy w piasek".
        Przykładem 1-punktowego programu jest przywrócenie Narodowi własności. Prawo własności jest prawem naturalnym i nie może być wykonywane per procura (w zastępstwie). Stąd nie może o nim decydować parlament, gdyż w skrajnym przypadku potrafi uchwalać rozbiory Polski, jak w 1772 r., czy oddawać polski majątek narodowy w obce ręce, ponieważ nie jest jego własnością. Prawo własności jest prawem ustrojotwórczym i może je wykonywać cały Naród osobiście. Jeżeli Mu ktoś zagrabi własność, musi ją odebrać osobiście. Naród musi przyjąć na siebie każdy rodzaj walki, jaki narzuci Mu nieprzyjaciel, a jeżeli nie umie tego zrobić - będzie żył w kryzysie tak długo, aż się walczyć nauczy.

        Ad. 3. Czas wykonania programu politycznego nie może być dłuższy niż kilka miesięcy, a już na pewno nie może przekroczyć 1 roku (cytat za Władysławem Grabskim). Jako czas zakończenia działań można uznać osiągnięcie jakiegoś parametru, który uznamy za satysfakcjonujący. Wykonanie powinno się odbywać zawsze siłami i środkami Narodu, nie obcymi.

        Ad. 4. Należy podjąć następujące środki zabezpieczające:
            a)
zorganizowanie sił zdolnych do ochrony wykonania zadania;
            b)
unieważnienie dekretem wszelkich aktów prawnych sprzecznych z prawem naturalnym (np. rozgrabienie majątku narodowego pod pozorem jakiegoś prawa stanowionego, czy unieważnienie wszelkich fałszywych długów przedsiębiorstw i obywateli);
            c)
zablokowanie przestępczych działań instytucji finansowych, które mogłyby dokonywać przekupstw i innych form dezorganizacji (głównie zakaz inflacji, zakaz działania tzw. fundacji skarbu państwa czy biur pomocy zagranicznej).

        Ad. 5. Każda grupa czy zbiorowość, do realizacji własnych celów musi wybrać sobie odpowiednich przywódców - przedstawicieli. Przedstawiciele ci są zobligowani wykonywać zadania powierzone przez tę zbiorowość, czyli realizować naturalne prawo woli ogółu i nie podlegają żadnym prawom stanowionym.
        W przypadku niewykonania powierzonego zadania (programu) należy ustalić, czy stało się to z przyczyn niezależnych, czy też ze złej woli przedstawiciela, nie mówiąc już o możliwości zdrady. Odpowiedzialność za wszelkie sprzeniewierzenia się wyborcom powinna być z góry określona, niezależnie od obowiązkowej dymisji w  trybie natychmiastowym.

*********************************************************

        Zapraszamy wszystkie partie, ruchy i osoby prywatne do rozwinięcia i poprawy przedstawionego programu. Jako teoria, może on służyć wszystkim.

Poprzednia stronaPełny ekran